روزم طولانی بوده. بالا و پایین داشته. سکوتِ تلخ و شیرین داشته. قصه خوانی و قصه پردازی. خاطره سازی و خاطره خوانی. با این حال، اینجا الان نشسته ام و ذهنم خالی است. ساکت است. دور است. انگار که در میانه ی شنزاری. تا چشم کار می کند ماسه های تفته زیر آفتاب.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر