یک وقت هایی هم هست که تنِ آدم مریض است. اما دلش شاد است. مثل این است که پرنده بال هاش را باز گرده باشد که بپرد اما اسیرِ تنگنای قفسی شده باشد. استراحت و امید. برنامه ی امشبم همین است: استراحت و امید.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
آوریل
(25)
- صد و نود و یک
- صد و نود
- صد و هشتاد و نه
- صد و هشتاد و هشت
- صد و هشتاد و هفت
- صد و هشتاد و شش
- صد و هشتاد و پنج
- صد و هشتاد و چهار
- صد و هشتاد و سه
- صد و هشتاد و دو
- صد و هشتاد و یک
- صد و هشتاد
- صد و هفتاد و نه
- صد و هفتاد و هشت
- صد و هفتاد و هفت
- صد و هفتاد و شش
- صد و هفتاد و پنج
- صد و هفتاد و چهار
- صد و هفتاد و سه
- صد و هفتاد و دو
- صد و هفتاد و یک
- صد و هفتاد
- صد و شصت و نه
- صد و شصت و هشت
- صد و شصت و هفت
-
▼
آوریل
(25)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر