صد و نود و یک

مدام باید به خودم یادآوری کنم. هزار بار. باز هم یادم رفته بود. باز هم دل بستم به امیدی بیش از حد. و بر باد رفت. به همین سادگی. بروم بخوابم. فردا روزِ دیگری است. روزی که بیشتر از امروز به یاد خواهم داشت که هیچ بنی بشری را نمی شود به تملک در آورد. که تملک در همین دلی است که می گیرد وقتی تمامِ روز امید به دیداری بسته و می بیند که چه ساده امیدش بر باد می رود. در همین بدخلقی.