همیشه می گفت پروژه که زمین نمی ماند. در این شب. در این تنهایی. نگران نیستم. نه. نا امید هم نیستم. اما بدجور لبِ مرزِ زمین ماندن است این بار. فقط امید است که بیدار نگه ام می دارم. نمی دانم. شاید همین بزرگترین چیزی است که آدم می تواند یاد بگیرد.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر