نشسته ام اینجا در سکوتِ آزمایشگاه. با خودم فکر می کنم. زخم هام را می شمرم. بس است. بس است دیگر. تمام. به این همه کارهای عقب مانده ام فکر می کنم. بروم سراغشان بهتر است. به جای این مرثیه های بی سرانجام.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
مهٔ
(29)
- دویست و بیست
- دویست و نوزده
- دویست و هیجده
- دویست و هفده
- دویست و شانزده
- دویست و پانزده
- دویست و چهارده
- دویست و سیزده
- دویست و دوازده
- دویست و یازده
- دویست و ده
- دویست و نه
- دویست و هشت
- دویست و هفت
- دویست و شش
- دویست و پنج
- دویست و چهار
- دویست و سه
- دویست و دو
- دویست و یک
- دویست
- صد و نود و نه
- صد و نود و هشت
- صد و نود و هفت
- صد و نود و شش
- صد و نود و پنج
- صد و نود و چهار
- صد و نود و سه
- صد و نود و دو
-
▼
مهٔ
(29)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر