شصت

زندگی نمی آید نازِ آدم را بکشد. نمی شود یک گوشه ایستاد و خود را زد به بی تفاوتی که مثلا برایم مهم نیست، به این امید که زندگی بیاید سراغ آدم که سرورم! جای شما در این صحنه خیلی خالی است، قدم رنجه فرموده، نزولِ اجلال بفرمایید.

پی نوشت. در دوره ی گذار از غارنشینی به تعامل به سر می برم.