یک شب هایی هم آدم فرداشان امتحان دارد و خوابش می آید و بازمانده های روز زیر لایه ی ضخیمی از خستگی پنهان می شوند و سکوت می ماند.
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2011
(76)
-
▼
دسامبر
(31)
- هفتاد و پنج
- هفتاد و چهار
- هفتاد و سه
- هفتاد و دو
- هفتاد و یک
- هفتاد
- شصت و نه
- شصت و هشت
- شصت و هفت
- شصت و شش
- شصت و پنج
- شصت و چهار
- شصت و سه
- شصت و دو
- شصت و یک
- شصت
- پنجاه و نه
- پنجاه و هشت
- پنجاه و هفت
- پنجاه و شش
- پنجاه و پنج
- پنجاه و چهار
- پنجاه و سه
- پنجاه و دو
- پنجاه و یک
- پنجاه
- چهل و نه
- چهل و هشت
- چهل و هفت
- چهل و شش
- چهل و پنج
-
▼
دسامبر
(31)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر